Szanowni Państwo!

         Z ogromną przyjemnością  przedstawiam pierwszy po długiej przerwie numer kwartalnika „ Lubię szkołę” pisma powstałego z myślą o utworzeniu miejsca wymiany myśli, poglądów, doświadczeń.Wracając do tradycji biuletynu, zamierzamy stworzyć atrakcyjny czytelniczo magazyn poświęcony współczesnej szkole.  Nie będzie on miał charakteru tylko  sprawozdawczego. Ma być raczej zaproszeniem do wspólnego poznawania społeczno – kulturowego świata szkoły. A może będzie dla nich „przewodnikiem”?

         Wyrażam nadzieję, że kwartalnik „ Lubię szkolę” będzie odpowiednim miejscem do wymiany poglądów, doświadczeń, a także dyskusji dotyczących współczesnej edukacji. Oddane właśnie w Państwa ręce pismo jest od dawna oczekiwanym forum prezentacji  poglądów nauczycieli i innych osób podejmujących działania w tym zakresie.

Mam nadzieję, że spełni ono Państwa oczekiwania i zainspiruje do nowych pomysłów.

    Życzę zatem ciekawej lektury i zachęcam do zabierania głosu na łamach kwartalnika. Autorów zainteresowanych publikowaniem artykułów zapraszam do przesyłania swoich tekstów na adres poczty elektronicznej:  Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

Pobierz Biuletyn ,,Lubię Szkołę"

 

 

 

 

Scenariusz zajęć z dziećmi w klasach I - III szkół podstawowych

                            

Temat:  „Słowne bąki”.

 

Cel ogólny:

- uświadomienie potrzeby istnienia zasad w życiu / określenie norm i zasad w codziennym życiu.

- kształtowanie postaw empatii i tolerancji wobec innych.

 

Cele operacyjne - po zajęciach uczeń powinien:

- rozumieć znaczenie słowa zasada,

- rozumieć konieczność istnienia i przestrzegania zasad w życiu,

- potrafi podać przykłady z życia codziennego, w których konieczne jest zachowywanie ustalonych zasad,

- opowiedzieć jakimi zachowaniami można sprawić komuś przykrość i dlaczego oraz jak ich unikać ( ze szczególnym ukierunkowaniem uwagi na aktywność werbalną),

- zdaje sobie sprawę dlaczego należy przestrzegać umów społecznych.

 

Metody i formy:

- Słowne, problemowe ( rozmowa, opowiadanie),

- Praktycznego działania- zapis pomysłów, rysunek.

 

Formy pracy:

- grupowa, zespołowa.

 

Środki dydaktyczne:

- kartki papieru, kredki, flamastry, plakietki, płyty CD ( piosenka, bajka)magnetofon, bajka ”Brzydkie kaczątko”.

 

Przebieg zajęć:

  1. Powitanie i przedstawienie tematu zajęć – prowadzący z dziećmi siedzą w kręgu. Na początku zajęć uczniowie wyjaśniają słowo „zasada”, podają luźne skojarzenia z tym słowem – na koniec prowadzący formułuje krótka definicję tego pojęcia np. zasada – to sposób postępowania przyjęty przez daną grupę np. klasę.
  2. Następnie prowadzący zadaje dzieciom pytanie „do czego ludziom są potrzebne zasady?”Można naprowadzić uczniów zadając określone pytania ( dlaczego muszą być przestrzegane reguły kulturalnego zachowania, co działoby się w klasie gdyby np. wszyscy mówili jednocześnie, zamiast podnieść rękę do odpowiedzi? – jest porządek, każdy może czuć się bezpiecznie, każdy jest szanowany oraz „jakimi zasadami kierujemy się w naszej społeczności klasowej?” i „które zasady są najczęściej przez uczniów łamane”, jak „klasa się czuje w takich sytuacjach?”- ukierunkowanie w stronę używania brzydkich słów, nie szanowania uczuć innych.- jak czujesz się w takiej sytuacji?”. Uczniowie pracują na forum klasy – burza mózgów.
  3. Wysłuchanie bajki „Brzydkie wyrazy” K. Klich.
  4. „Obdarowanie dobrymi słowami”- każde dziecko dostaje papierowe serduszko, podpisuje imieniem i puszcza w obieg kręgu, zadaniem dzieci jest napisanie jednego dobrego słowa dla „adresata” po czym serduszko wraca do właściciela.
  5. Dzieci dostają kartki A4 zgięte w pół i kredki. Prowadzący czyta bajkę pt. „Brzydkie kaczątko” do momentu, w którym kaczątko dowiaduje się że jest łabędziem – zadaniem dzieci jest namalowanie „świata łabędzia –twórczość własna” ( plamy, kolory, obrazy) – jak kaczątko było traktowane przez tych których spotkało, dlaczego nie miał przyjaciół, jak się czuło gdy inni się z niego śmiali, jakie miało marzenia?- połowa kartki. Dzieci opowiadają jakie uczucia chciały wyrazić w swoich pracach.
  6. Prowadzący kończy czytać bajkę – zadaniem dzieci jest przedstawienie za pomocą pracy plastycznej „świat łabędzia  gdy dowiedział się kim jest, czy był szczęśliwy?- druga połowa kartki.
  7. Po zakończeniu, uczniowie rozkładają kartki – analiza porównawcza. Dzieci zastanawiają się i opowiadają czy znalazły się w sytuacji zbliżonej do „łabędziej” jak się wtedy czuły – odniesienie się do sytuacji ranienia słowem oraz focus na możliwość zmiany.
  8. Podsumowaniem zajęć jest wysłuchanie piosenki i wspólne zaśpiewanie refrenu  o brzydkich wyrazach.
  9. Pożegnanie –„iskierka przyjaźni”.

  

Opracowały:

Joanna Woroniak - pedagog PP-P w Miliczu

Małgorzata Bień - Fiuk - psycholog PP-P w Miliczu

 

 

 

Wpływ lateralizacji na funkcjonowanie dziecka w szkole

 

LATERALIZACJA- to postępujący w trakcie rozwoju proces, w wyniku którego kształtuje się większa sprawność jednej strony ciała nad drugą. Nie ogranicza się to wyłącznie do pracy rąk, choć najwyraźniej zaznacza się właśnie w czynnościach manualnych. Występuje ona również w przypadku nóg oraz parzystych narządów zmysłu, zwłaszcza oczu i uszu. Człowiek jest asymetryczny dlatego, że jego najważniejszy narząd mózg składa się z dwóch półkul, które się uzupełniają , ale pełnią różne funkcje. Lewa półkula dowodzi prawą stroną ciała, prawa- lewa. A wiec to lewa część mózgu decyduje o tym, co robi prawa ręka. U większości ludzi lewa półkula odpowiedzialna jest za mowę i funkcje językowe (w tym czytanie i pisanie), logikę, rozumowanie oraz programowanie motoryczne. Prawa półkula zarządza percepcją przestrzenną, umiejętnościami muzycznymi i plastycznymi, mimiką i emocjami. Odpowiedzialność za procesy wzrokowe, słyszenie i umiejętności matematyczne jest podzielona pomiędzy obie półkule.

 

Wyróżnia się różne typy lateralizacji:

  • jednorodna- gdy występuje wyraźna przewaga jednej strony ciała nad drugą (np. prawooczność, praworęczność, prawonożność);
  • niejednorodna (skrzyżowana)- jest wówczas gdy nie ma wyraźnej dominacji jednej strony nad drugą (np. gdy leworęczność występuje z prawoocznością i prawonożnością). Takich kombinacji można spotkać różne rodzaje.
  • ateralizację nieustalona-  manifestuje się ona „niezdecydowaniem” dziecka w zakresie prawej i lewej ręki przy czynnościach manualnych. Poziom grafomotoryczny kończyn jest słaby. Można odnieść wrażenie, jakby takie dziecko miało dwie lewe niż dwie prawe ręce. Jest również obunożne, obuoczne, ale tylko w obrębie jednej pary narządów.

Zazwyczaj to praworęczność ustala się wcześniej bo ok. 2-3 roku życia, leworęczność natomiast w wieku 3-4 lat. Ostatecznie dominacje czynności ruchowych w większości przypadków ustala się do 6 roku życia. Od 7 roku życia zwiększa się przewaga powierzchni półkuli lewej. Ostatecznie proces lateralizacji zostaje zakończony w wieku szkolnym. Są jednak dzieci u których proces kształtowania lateralizacji jest opóźniony, dominacja ręki nie jest jeszcze ustalona w wieku szkolnym. Dzieci te napotykają liczne trudności w nauce.

 

Nieprawidłowa lateralizacja jak i leworęczność mogą być źródłem wielu trudności dziecka. Szczególnie negatywny wpływ na nauke ma lateralizacja skrzyżowana w obrębie oka i ręki, ponieważ utrudnia kształtowanie się koordynacji wzrokowo- ruchowej.

 

Donajczęstszych trudności dziecka na tle zaburzeń lateralizacji należą trudności w opanowaniu umiejętności czytania i pisania. W czytaniu i pisaniu występują symptomy zaburzeń orientacji kierunkowej, jak mylenie liter i cyfr o podobnym kształcie, a innym ułożeniu w przestrzeni: b- d, b- p, d-g, n- u, 6-9, a także odwracanie kształtów liter i cyfr. Zjawisko to nazywamy inwersją statyczną. Występuje ona głównie podczas czynności pisania( zaburzone odtwarzanie kształtów liter), lecz także w czytaniu( błędne rozpoznawanie liter asymetrycznych). Oprócz inwersji statycznej w czytaniu i pisaniu występuje inwersja dynamiczna, która polega na przestawianiu kolejności liter i cyfr, np.: kot- tok, sok- kos, 12-21  (tzw. czeski błąd) itp. Przestawianiu liter w dwuznakach: sz- zs, zmianie kolejności sylab w wyrazach: mata- tama lub zmianie kolejności całych wyrazów. Połączenie obu zjawisk    (inwersji statycznej i dynamicznej) powoduje w szczególnych przypadkach pismo lustrzane, które polega na odwróceniu zarówno kształtu, kolejności, jak i kierunku kreślenia liter (od strony prawej do lewej ) . Najczęściej jednak u dzieci z zaburzoną koordynacją wzrokowo- manualną spotyka się chaotyczny sposób pisania, w którym występują odwrócone lustrzanie pojedyncze litery, zamiany kolejności liter w sylabach i sylab w wyrazach obok napisanych poprawnie wyrazów. Niezliczona ilość skreśleń i poprawek świadczy o refleksji i kontroli wzrokowej, nie zawsze skutecznej. Trudnościom tym  towarzyszy zwykle obniżony poziom graficzny pisma. Jeśli nawet sprawność manualna jest w normie, koncentracja na prawidłowości zapisu nie pozwala dziecku skupić się na estetyce pisma.

Słaba lateralizacjastanowi często główną przyczynę zaburzeń w orientacji przestrzennej. Brak dominacji jednej ze stron ciała utrudnia wytwarzanie się orientacji w lewej i prawej stronie własnego ciała. Dziecko nie umie wskazać, gdzie jest prawa ręka, oko, noga. Ma trudności ze wskazaniem kierunków w przestrzeni (na prawo, na lewo).

Dlabezproblemowej nauki czytania i pisania większe znaczenie ma prawostronna dominacja w zakresie oczu, niż to,  czy  dziecko  jest  prawo-  czy  leworęczne. U dzieci z dominacją lewego oka ruchy gałek ocznych mają tendencję do kierowania się od strony prawej do lewej i dlatego popełniają one bardzo typowe błędy w czytaniu. U dzieci takich należy wytworzyć odruch wodzenia wzrokiem od strony lewej do prawej. Najlepsze efekty daje czytanie tekstów z tzw. przysłoną. Przysłaniamy cały tekst, aby wzrok dziecka nie był rozbiegany i  „zmuszamy” je do wodzenia wzrokiem za przesuwanym w prawo paskiem papieru ( trudniejsze wyrazy uczymy czytać sylabicznie).

 

Trudności dziecka leworęcznego

Lateralizacja lewostronna utrudnia dziecku funkcjonowanie, ponieważ większość urządzeń technicznych oraz przedmiotów codziennego użytku jest nadal przeznaczona dla osób praworęcznych. Dziecko leworęczne znajduje się zazwyczaj w sytuacji o wiele trudniejszej niż jego praworęczni rówieśnicy. Szczególnie początki nauki szkolnej, a przede wszystkim początki nauki pisania bywają trudne, a nawet szokujące. Najczęściej w klasie I szkoły podstawowej dziecko leworęczne różni się od swoich kolegów. Odrębność ta połączona jest z kłopotami i trudnościami technicznymi, a nierzadko z zaburzeniami utrudniającymi naukę czytania i pisania.

Sprawą niezmiernie ważną jest „ wybór ręki”, którą dziecko leworęczne ma pisać. Jeśli okaże się, że lateralizacja lewostronna jest pełna, tzn. dominuje nie tylko lewa ręka, ale też noga i oko, dziecko nie powinno mieć kłopotów z nauką pisania, czytania, określania kierunków. Podczas rysowania czy pisania u dzieci leworęcznych mogą jednak pojawić się problemy.

Zaburzeniastwierdzone u dzieci lewostronnych uznaje się za skutek zmuszania ich do posługiwania się prawą ręką, co wywołuje tzw. konflikt dominacji ( uaktywnienie ośrodków w półkuli niedominującej ). Należy podkreślić, że dzieci leworęczne przestawiane na „ siłę” wykazują różne zaburzenia osobowości. Możemy zauważyć u nich płaczliwość, lękliwość, ataki złości, agresji. Zaburzenia nerwicowe objawiają się jąkaniem i moczeniem nocnym. Utrwala się w nich niechęć do przedszkola i szkoły. Często obserwuje się nadpobudliwość psychomotoryczną.

Problemy natury psychologicznej są skutkiem niewłaściwej postawy otoczenia wobec leworęczności. Przejawia się ona nadmiernym zainteresowaniem i ochroną dziecka, bądź też zmuszaniem do wykonywania czynności prawą ręką, czy wreszcie wyśmiewaniem, przezywaniem, np. przez kolegów. Takie zachowania mogą negatywnie wpływać na samoocenę dziecka, obniżać poczucie jego wartości, prowadzić do kompleksów, nieśmiałości, a nawet lękliwości, nasilającej się w nowych sytuacjach.

W każdym przypadku dziecka z lateralizacją lewostronną , skrzyżowaną i nieustaloną należy bezwzględnie dokonać dokładnych badań psychologiczno-pedagogicznych w celu ustalenia formuły lateralizacji i podjęcia odpowiedniej terapii.

Mając na uwadze różnorodne trudności, jakie napotykają dzieci z opóźnionym lub nieprawidłowym procesem lateralizacji, konieczna jest w niektórych przypadkach terapia zmierzająca do przyspieszenia bądź ustalenia dominacji stronnej. W wieku niemowlęcym pozostawia się dzieciom całkowitą swobodę w zakresie wyboru ręki podczas czynności ruchowych. Wpóźniejszym okresie korzystne jest utrwalenie praworęczności u dzieci oburęcznych , szczególnie gdy dominuje u nich oko prawe. W wieku przedszkolnym należy wspierać aktywność lewej ręki w przypadku dziecka lewostronnego i usprawniać ją motorycznie. Ćwiczenia powinny mieć na celu przyswojenie dziecku prawidłowych nawyków ruchowych: właściwego sposobu trzymania ołówka, właściwego kierunku rysowania linii pionowych, poziomych, okręgów. Należy ćwiczyć precyzję i szybkość ruchów, kształcić zdolność kontrolowania napięcia mięśni, eliminować niepotrzebne ruchy. Motorykę rąk powinno usprawniać się za pomocą różnorodnych ćwiczeń graficznych z zastosowaniem różnych przyborów do rysowania.

 

Ćwiczenia dla dzieci z zaburzoną lateralizacją :

  • usprawnianie motoryki rąk: zabawy manualne typu: nawlekanie koralików, lepienie z plasteliny,    wydzieranki, rysowanie po śladzie, kalkowanie, odwzorowywanie, obrysowywanie, zabawy i układanie modeli z palców i dłoni, przewlekanie kolorowego sznurka przez dziurki, zawiązywanie kokardek, układanki typu puzzle,  klocki Lego
  • ważne jest nie wyręczanie dziecka w czynnościach typu: ubieranie się, mycie, sznurowanie  butów, zapinanie guzików itp.
  • ćwiczyć nawyki ruchowe związane z kierunkiem pisania od lewej ku prawej stronie poprzez:  uświadamianie dziecku kierunku we własnym schemacie ciała  i przestrzeni  utrwalanie kierunku ruchu rysowania okręgów w przeciwnym do ruchu wskazówek    zegara,  utrwalenie kierunku ręki od lewej do prawej strony oraz z góry na dół przez kończenie już zaczętych szlaczków.

 

 

                                                           Opracowała Teresa Michalak

pedagog PP-P w Miliczu

 

 

 

 

Trudny początek - adaptacja dziecka do warunków przedszkola.

Materiały psychoedukacyjne dla rodziców i nauczycieli.

     

    

             Rodzice decydując się na zapisanie dziecka do przedszkola najczęściej przeżywają niepokój oraz są zaskoczeni wymaganiami wobec przyszłych przedszkolaków. Jest to zrozumiałe, bo przecież od tej pory wiele zmieni się w życiu ich malucha. Bezpieczny dom i ukochani najbliżsi nie będą już jedynymi, z którymi się spotyka. Znajdzie się w sytuacji, nowej, nieznanej, budzącej lęk, powodującej  utratę bezpieczeństwa związaną ze zmianą otoczenia. Szczególnie trudne momenty przeżywają rodzice, gdy pojawią się pierwsze problemy z przystosowaniem dziecka do warunków i wymagań przedszkola.

            W celu stworzenia Państwa dzieciom lepszego startu przedszkolnego warto zapoznać się z informacjami na temat trudności, jakie napotyka ono w początkowym okresie pobytu w przedszkolu, a także na temat możliwości ich zminimalizowania .

           Okres adaptacyjny u większości dzieci trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy. Trudności adaptacyjne ujawniają się u różnych dzieci w różnym czasie i  nasileniu. Może zdarzyć się,   że początkowo chętnie pozostające w przedszkolu dziecko nagle „zmieni” zdanie na jego temat. Należy pamiętać, że najtrudniejsze są dla dziecka codzienne rozstania z rodzicami, których nie da się przeżyć bezboleśnie. Doświadczenie uczy, że nawet jeśli dziecko uczestniczy w organizowanych przez przedszkole dniach, czy programach adaptacyjnych, to i tak nie obędzie się bez łez. Takie zachowanie jest na tym etapie rozwoju prawidłowością, a niepokoić powinien nas raczej brak jakiejkolwiek emocjonalnej reakcji dziecka na rozstanie z rodzicami, bo może to świadczyć o nieprawidłowościach we wzajemnych relacjach.

          Głównym warunkiem udanej adaptacji dziecka do warunków przedszkola jest wyrobienie w nim przekonania, że rodzice odchodzą nie na zawsze i, że zawsze po nie przyjdą. Potrzeba na to wiele czasu i cierpliwości.

          Konfrontacja z trudnymi sytuacjami w życiu jest nieunikniona, a więc naukę najlepiej zacząć od dziś…Cały proces wychowawczy polega na tym, że dziecko oddalając się od nas, sukcesywnie staje się coraz bardziej samodzielne i niezależne. Doświadczenia zdobyte w trakcie adaptacji zaowocują większą odpornością emocjonalną, większą wiarą we własne możliwości, otwarciem na świat.

         Choć może we wrześniu trudno w to uwierzyć, ale większość dzieci po kilku tygodniach przyzwyczaja się do rozłąki i ich protesty słabną. Jeśli adaptacja przebiega pomyślnie, zgodnie z potrzebami dziecka, już wkrótce w jego życiu może pojawić się pierwsza przyjaźń i pierwszy, po rodzicach i  dziadkach, idol – Pani wychowawczyni.

          Postawa rodziców jest jednym z głównych wyznaczników udanej adaptacji dziecka do przedszkola. Jeśli rodzice sami mają wątpliwości, czy robią dobrze pozostawiając malucha w przedszkolu, jeśli przy rozstaniu mama pozwala sobie na łzy, dziecko wyczuwa i widzi to, przez co staje się jeszcze bardziej niepewne i zalęknione. Najlepszym wsparciem dla dziecka jest Wasza stanowczość, zdecydowanie i wiara, że maluch, mimo początkowych trudności poradzi sobie w przedszkolu.

 

ELEMENTARZ RODZICA 3-LATKA, 

czyli jak przygotować dziecko, by potrafiło sobie poradzić z trudną dla niego adaptacją:

 

  • Uprzedź malucha, że np. za tydzień pójdzie do przedszkola, opowiedz mu co tam się robi, czego się uczy – nie idealizuj przedszkola, bo może się rozczarować (wszak każda sytuacja niesie miłe niespodzianki, ale i rozczarowania).
  • Wyrabiaj u dziecka samodzielność w samoobsłudze - jedzeniu, myciu rąk, korzystaniu z toalety, ubieraniu się, rozbieraniu. Im dziecko bardziej samodzielne, tym łatwiej mu się dostosować do nowych warunków.
  • Daj maluszkowi do przedszkola jego ulubioną Przytulankę, która kojarzyć mu się będzie z Tobą i z domem.
  • Zadbaj o odpowiednio wygodne ubranie dziecka. Nie może ono sprawiać kłopotów. Unikaj spodni na szelkach lub z trudnymi do odpięcia guzikami. Rękawy bluzy lub swetra muszą być łatwe do podciągania. Buty i kapcie najlepiej zapinane na rzepy.
  • Jeśli to możliwe  w pierwszych dniach odbieraj dziecko po obiedzie. Czas pobytu małych dzieci w przedszkolu nie powinien, przynajmniej początkowo, być długi. Małe dziecko szybko się męczy, szczególnie, gdy ma dużo wrażeń.
  • Nie spóźniaj się z odbiorem dziecka, zwłaszcza, gdy obiecałeś, że przyjdziesz po nie wcześniej.
  • Pożegnanie powinno odbywać się bez pośpiechu, ale jednocześnie bez zbędnego przedłużania samego momentu rozstania. Może się zdarzyć, że trzeba będzie pozostawić wychowawczyni „opierające się” dziecko.

Nie należy go wówczas zawstydzać, ani rozczulać się nad nim i nad sobą – trzeba przyjąć emocje dziecka. Ale pamiętaj – nie należy również wymykać się z sali ukradkiem, gdy dziecko zajmie się zabawą – nagłe znikniecie nasili lęk.

  • Dziecko ma prawo płakać. Wyraża w ten sposób swój smutek, wyładowuje napięcie, jakie w nim narosło. Rodzice nie mają prawa na łzy w trakcie rozstania z dzieckiem, mają być dla niego oparciem.
  • Zapewnij dziecku ciągłość uczęszczania do przedszkola. Nie daj dziecku sobą manipulować. Każdorazowe zostawienie malucha w domu, czy u babci na „ten jeden raz” wydłuża okres adaptacji i uczy dziecko, że jeśli się „postara” to uniknie przedszkola, bo rodzice, dziadkowie ulegną jego prośbom.
  • Poproś wychowawczynie, by nie zmuszały dziecka do jedzenia. Przymus jedzenia  to jeden z najgorszych przedszkolnych stresów.
  • Rozmawiaj z maluchem na temat minionych dni, ale nie bądź zbyt natarczywy. Z czasem dziecko coraz chętniej będzie samo opowiadało o przedszkolu.
  • Od pierwszych dni zauważaj najmniejsze sukcesy dziecka, a ewentualne porażki staraj się traktować, jako coś naturalnego.
  • Nigdy w obecności dziecka nie rozprawiaj o wątpliwościach dotyczących nowego przedszkola. Nie krytykuj wychowawczyni, nie doszukuj się niedociągnięć, nie narzekaj na inne dzieci i ich rodziców   .

 

 

                                                      Życzę powodzenia Wam i Waszym dzieciom

 

                                                                                            Małgorzata Musielak

                                                                                            pedagog

                                                                                            PP-P w Miliczu

                                                                                            Dział Małego Dziecka

 

 Ps.

      Zachęcam rodziców, aby w razie potrzeby skorzystali z możliwości wspierającej rozmowy z fachowcami na terenie przedszkola lub psychologiem/pedagogiem  w naszej poradni.

      Polecam, także do poczytania dzieciom książeczkę „Będę przedszkolakiem”, Wydawnictwa „Bliżej Przedszkola”, czy książeczki o przygodach żółwia Franklina, czy innych poruszających problemy  

     maluchów, w tym również bajki terapeutyczne (łatwe do znalezienia w Internecie).

 

                                                                                     Pozdrawiam.

 

 

 

 

                        Wczesne wspomagania rozwoju, czyli jak pomóc dziecku. 

          

 

                      Informacje dla rodziców dzieci w wieku 0-6 lat.

 

 

         Wczesne wspomaganie rozwoju to forma pomocy dzieciom niepełnosprawnym oraz zagrożonym niepełnosprawnością. Termin dziecko zagrożone niepełnosprawnością oznacza dziecko z grupy wysokiego  ryzyka ciążowo-porodowego, u którego lekarz stwierdza zagrożenie nieprawidłowym rozwojem, niepełnosprawnością lub upośledzeniem czynności fizycznych. Termin dziecko niepełnosprawne oznacza dziecko, u którego lekarz stwierdził nieprawidłowy rozwój, wady wrodzone lub inne upośledzenia, posiadające orzeczenie  w rozumieniu przepisów ustawy o rehabilitacji.

         Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka to forma pomocy w/w dzieciom i ich rodzinom. Regulowane jest Rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 lutego 2009 roku w sprawie organizacji wczesnego wspomagania rozwoju dzieci (Dz. U. nr 23 z dnia 12 lutego 2009r., poz.133.).

         Rozporządzenie to:

  • zapewnia wszystkim niepełnosprawnym i zagrożonym niepełnosprawnością dzieciom bezpłatną, kompleksową, profesjonalną pomoc
  • określa warunki organizowania wczesnego wspomagania od chwili wykrycia    niepełnosprawności do czasu podjęcia przez dziecko nauki w szkole
  • stwierdza, że zajęcia organizowane w ramach wczesnego wspomagania mają na celu pobudzanie psychoruchowego i społecznego rozwoju dziecka
  • określa placówki, w których mogą być realizowane w/w zajęcia oraz ich miesięczny wymiar (od 4 do 8 godzin w miesiącu), a także kwalifikacje osób wchodzących w skład zespołu wczesnego wspomagania (pedagoga, psychologa, logopedy, i in. specjalistów w zależności od potrzeb dziecka i jego rodziny)
  • ustala zadania zespołu wczesnego wspomagania do zrealizowania w pracy z dzieckiem i jego rodzicami

    

Co powinno nas zaniepokoić w rozwoju dziecka?

  

         W przypadku małych dzieci zwracamy uwagę na ich rozwój ruchowy, który często sygnalizuje opóźnienia w rozwoju poznawczym, emocjonalnym, społecznym. W pierwszych miesiącach życia opóźnienia w rozwoju ruchowym, to często jedyny sygnał, który nas niepokoi. Zaobserwowanie tego typu nieprawidłowości powinno skłonić nas do konsultacji lekarskiej oraz przeprowadzenia diagnozy psychologiczno-pedagogicznej. Jeśli obserwujemy u swojego dziecka duże odstępstwa od ogólnie przyjętych norm     (możemy porównać rozwój psychoruchowy dziecka z orientacyjnymi normami rozwojowymi, które można znaleźć np. w Internecie), naprawdę warto skonsultować się z lekarzem, psychologiem, pedagogiem czy logopedą.

        Jest to uzasadnione, także w przypadku opóźniającego się rozwoju mowy, poważnych schorzeń somatycznych, zaburzeń zachowania, zaburzeń rozwoju społeczno-emocjonalnego.

 

 W jaki sposób można doprowadzić do objęcia dziecka wczesnym  wspomaganiem rozwoju?   

 

       Jedynym sposobem na objęcie dziecka wczesnym wspomaganiem jest posiadanie przez nie opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju.

 

 

     Kto i gdzie wydaje taką opinię?

 

       Opinia o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka jest wydawana przez zespoły działające w publicznych oraz niepublicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych. Należy udać się do poradni, która jest właściwa do miejsca zameldowania lub, jeśli dziecko jest zameldowane w innym miejscu, niż to, w którym znajduje się placówka do której uczęszcza, do poradni opiekującej się tą placówką. Pracownicy poradni poinformują co jest, potrzebne do otrzymania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju.

 

 

   Jak doprowadzić do jej wydania?

  1. Złożyć w sekretariacie poradni psychologiczno-pedagogicznej wniosek o wykonanie badań diagnostycznych.
  2. W wyznaczonym przez pracowników poradni terminie zgłosić się z dzieckiem (w wieku 0-6 lat) na badanie psychologiczno-pedagogiczno-logopedyczne. W poradni publicznej badania są nieodpłatne.
  3. Po badaniu rodzice lub prawni opiekunowie dziecka muszą dostarczyć do poradni następujące dokumenty:
    • zaświadczenie lekarskie na specjalnym, określonym przepisami druku (do pobrania w poradni)
    • opinię przedszkola, jeśli dziecko do niego uczęszcza
    • wniosek rodziców o wydanie opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju (odpowiedni druk do wypełnienia otrzymają w poradni).
  4. Po wydaniu przez poradnię opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju złożą ją w  placówce,  która prowadzi zajęcia z zakresu wczesnego wspomagania. Placówka ta poinformuje rodziców o  formie zajęć i czasie ich realizacji.

 

 

      Jeśli  zauważyli Państwo u swego dziecka nieprawidłowości, o których mowa powyżej zapraszam na konsultację na terenie naszej poradni.

 

 

 

                                                                                      Małgorzata Musielak

                                                                                      pedagog

                                                                                      PP-P w Miliczu

                                                                                      Dział Małego Dziecka

 

Czy to możliwe, żeby w obecnym świecie znalazło się podwórko, na którym żyją dzieci przypominające te z lat młodości swoich rodziców?

Większość ludzi odpowie na to pytanie przecząco, a jednak… jest takie jedno podwórko…

Pełna ciepła i humoru wakacyjna opowieść o twórczej wyobraźni grypy dzieci, między którymi- mimo wielkich różnic charakterów- panuje przyjaźń.

Pani Urszula Ewertowska – nauczycielka Szkoły Podstawowej nr.2 w Miliczu, doradca metodyczny edukacji wczesnoszkolnej przy PCEiPP napisała i wydała książkę dla dzieci. Na pozór prosta treść powieści kryje w sobie głębokie myśli psychologiczno-pedagogiczne.

Zapraszamy do zapoznania się ze stroną internetową www.mojawyspabali.pl

Książkę można wypożyczyć w bibliotekach milickich oraz kupić w księgarni lub w PCEiPP w Miliczu.

 

 

11.04.2011r. o godz. 15.00 w Sali Konferencyjnej Biblioteki Pedagogicznej w Miliczu odbyło się spotkanie metodyczne pt. ,,Analiza rysunku dziecka” przeprowadzone przez Panią Joannę Andrzejewską z Centrum Doradztwa i Edukacji SUKCES w Warszawie. W szkoleniu, które trwało 4 godziny, wzięło udział 35 nauczycieli ze szkół powiatu milickiego. Zajęcia były prowadzone metodą warsztatową.